นิทานของความเหงา
>>แต่ก่อนความเหงามีอยู่ด้วยกัน 2 คน วันหนึ่งความเหงาทั้ง 2 >>ได้ออกไปเที่ยวในเมือง แล้วเกิดพลัดหลงกัน

>>ความเหงาทั้งสองไม่เคยแยกจากกันเมื่อหากกันก็เกิดความ ว้าเหว่ เศร้า ทุกข์ใจ ความเหงาจึงออกตามหากันแต่ หากันเท่าไรก็ไม่เจอ
>>จึงหาคนช่วยตามหา แต่พอเข้าไปใกล้ใคร ความรู้สึกต่างๆของความเหงาก็ถูกส่งไปหาผู้นั้นด้วย
>ทำให้ใครคนนั้นรู้สึก โหยหาใครสักคนมาเป็นเพื่อนก็เหมือนความเหงาที่มีอยู่ 2 คน >>ความเหงาทั้ง 2 ใช้วิธีนี้ไม่นานก็หากันเจอ และมีความสุขเหมื่อนเดิม
>>ส่วนคนที่พาความเหงามาพบกัน ทั้ง 2 คนก็ได้มาเจอกันและร่วมมีความสุขกับความเหงาด้วย
>>เมื่อความเหงาเห็นจึงตกลงกันว่าต่อไปนี้ ความเหงาจะแยกกันไปหาคนที่ไม่มีใคร เข้าไปในหัวใจแล้วดึงเขาทั้ง 2 ให้มาเจอกันจะได้มีความสุข เหมือนกันพวกเขา จบ
>>(ปล.ใครเหงาบ้าง >>ถ้าเหงาก็เดินตามความเหงาในหัวใจไปหาใครคนใหนที่เหงาเหมือนกัน
>>แล้วจะได้มีความสุขที่ความเหงาพามาให้พบกันทุกคนไง)
จาก(ความเหงาที่เจอกันแล้ว)